Życie po życiu

Dzisiejszej nocy wylądowałem na dziedzińcu, przepełnionym czekającymi na coś studentami. Stali w napięciu, w kolejce, oczekując czyjejś decyzji.

TO LEC POMAGAĆ,- powiedział opiekun. Stanąłem przed młodymi ludźmi, zastanawiając się, czy aby na pewno, potrafię komuś pomoc,. A jak zepsuje, tak jak wtedy, gdy jako dzieciak, uratowałem wróbla, wyciągając go z gniazda, w śmietniku. Wypuściłem go w ogródko, gdy on nie potrafił jeszcze fruwać.

Tym razem się powstrzymałem, obserwując jedynie rozterki przyszłych …….

Nie potrafiłem ocenić należycie problemu, nie dysponując wystarczająco wiedza, by zachować się roztropnie. Moje doświadczenia miały zbyt mało odniesienia, gdyż nie znana mi była natura tych studenckich rozterek. W stojących postaciach, dopatrzyłem się wielu obaw, zbliżające się egzaminy….,
Nie nadążając zrozumieniem za treścią ich myśli, przyglądałem się jedynie im z zewnatrz, oceniając sytuacje po ich zachowaniu i ogarniających ich emocjach.

Gdybym mógł wniknąć w nich, tracąc moja indywidualna pamięć siebie, to mógłbym zapewne wzmóc ich świadomość, dodać ochoty i entuzjazmu. Tak robią przecież przewodnicy, gdy pojawiają się  w moim pobliżu. Starcza to, bym mógł ze zdwojoną silą zmierzyć się z problemem.

Świetliste osoby , pozbawione ego, wnikają w nas i dostarczają energii nam niezbędnej do wzrostu naszej swiadomosci. Gdy ona pęcznieje i tętni życiem, to z łatwością  podejmujemy samodzielnie roztropne decyzje. Wzrasta nam świadomość i z łatwością rozwiązujemy nasze problemy podejmując nowatorskie rozwiązania. Łączymy przyczyny, których nie potrafimy samemu objąć wyobraźnią. Cos jak wartki nurt wewnętrznej energii, przepływa nam wtedy przez umysł, przesuwając często myśli  w nieznanej nam kolejności. Towarzysząca nam obecność, dodaje otuchy w ciężkich chwilach, w konfrontacji z rzeczywistością fizyczna.

Czym rożni się taka świetlista istota od nas żywych? Kto z nas ma czegoś więcej?
A może któremuś z nas czegoś brakuje?

Odzyskujących jest dużo , ale kto chce z nami rozmawiać, powiedziała przelotnie obecność. Nadstawiłem wtedy uszy. Jak to nie chcą rozmawiać. Przecież ludzie się modlą i proszą o kontakt z wami. Każdy tego chce, by zdobyć potwierdzenie, by upewnić się, ze życie ma sens..

Właśnie dlatego!

Im więcej jest w nas napięcia tym trudniejsza jest miedzy nami rozmowa.

W odzyskaniach mówi się o przewodnikach, świetlistych istotach. Mówi się również, ze oni nas  potrzebują , nas żywych, byśmy zwrócili uwagę zmarłemu na ich obecność. Resztę już oni robią.

Cos się dzieje w pobliżu zmarłego, gdy zaczynamy wyobrażać sobie z nim rozmowę. Na co czekają świetliste istoty i dlaczego zmarli ich nie widzą?

W czasie ćwiczeń proszę o przewodnictwo. Halo jest tam ktoś? Wychylam wtedy astralna głowę, by wyostrzyć koncentracje. Towarzysze jej uwagą, odczuwając wzrastający nacisk w głowie. Wewnętrzne oczy otwierają mi się na wrażenia. Wyobraźnia staje się niezwykle plastyczna. Mogę wodzić myślą, rozszerzające się okręgi wokół siebie, wychylając punkt uwagi w myślową przestrzeń.

To prowadź, tam gdzie jest potrzeba.
Pojawiam się natychmiast w jakimś miejscu. Nie jest to w pełni świadomy lot. Jedynie znikoma cześć mnie szybuje w to miejsca. W każdej chwili mogę bez trudu otworzyć fizyczne oczy.
Akcja zaczyna się często toczyć samodzielnie, czyniąc ze mnie  jedynie obserwatora. Choć moja jest inicjatywa, to podróżująca cześć mnie, usamodzielnia się, prowadzać dalsze rozmowy już bez mojego udziału.

W takich chwilach, dostrzegam jak ciała niefizyczne, wsparte z zewnatrz przez świetlistą istotę, z wielka znajomością rzeczy przeprowadzają odzyskiwanie .Pojawiają się w moim pobliżu rożne astralne postacie, wykreowane prze ze mnie na potrzebę chwili.

Wyraźnie odczuwam wtedy różnice miedzy mną a świetlistymi bytami.

Życie po życiu