Zły nastrój

Zagubione aspekty

Stres, złe samopoczucie, -od paru miesięcy podglądam własne samopoczucie. Starając się zrozumieć jakie czynniki je określają, odnowiłem znajomości z osobami które mnie przed wielu laty zdominowały .Podejmowałem się burzliwych zleceń z bezwzględnymi partnerami, stajać się jakby ich narzędziem realizacji celów. Wszczynałem konflikty, odwiedzając nieprzychylne mi miejsca w wyobraźni.
Stalo się to czego się obawiałem. Dobre samopoczucie prysnęło i zawitał we mnie drgający niepokój.
W podglądaniu zmieniających się doznań, pomógł mi Staszek, niefizyczny przyjaciel, naciskając ożywczo w mojej uwadze momenty zmian samopoczucia. Gdy były zbyt delikatne bym mógł je postrzec, sobie natychmiast uświadomić, wyostrzał je. Dzięki temu wsparciu, jego czujności, mało postrzegane doznania wypływały na świadomą powierzchnie, stajać się dla mnie bardziej czytelne.
Nie spij, obserwuj, bo się znowu dzieje, ostrzegał.
Wspominając nieprzyjemne chwile, samemu psułem sobie nastrój. Gdy pojawiały się w moim życiu abstrakcyjne problemy, które chciałem ominąć, to również traciłem animusz i prężność. Spychane w zapomnienie, dobijały się co rusz oczekując mojej decyzji. Przekładanie ich na później wywoływało we mnie fale niepokoju. Oczywiste było dla mnie , ze pojawiające się w takich momentach doznania sam wywoływałem.
Zagracony garaż sterta zepsutej farby, wywoływał we mnie zakłopotanie i rumieńce. . W takich chwilach, przez ułamek sekundy myszkowałem przy nich w wyobraźni, szukając miejsca gdzie mógłbym się ich pozbyć. Mając parę takich bolesnych miejsc, postrzegłem  ze odnawiają się we mnie problemy, domagając się natychmiastowego rozwiązania.
Pojawiał się we mnie wewnętrzny dialog, . Cichutko w umyśle, z błyskawiczną prędkością ważyłem za i przeciw. Nie teraz, potem to zrobię, padała decyzja. Cos zostawało we mnie, jakieś niezadowolenie do czasu aż zająłem się czymś innym i zapomniałem. To niespokojne czekało na nadążającą się okazje, dając o sobie znać gdy trafiałem na sytuacje mającego coś ze sobą wspólnego. Widząc wiadra farby w aucie, odwracałem się do nich z obrzydzeniem, żałując ze jestem malarzem.
Jak się jej pozbyć, szukałem w myślach ratunku, nie zdając sobie sprawy o jakiej farbie myślę. Z czasem utraciłem przedmiot myśl i towarzyszył mi tylko lekki niepokój na widok farby. Tracąc niechęć do malowania, dziwiłem się jedynie, ze wole zająć się czymkolwiek a nie malowaniem. Objawiało się to zmęczeniem na myśl malowania obrazów. Cos mnie trzymało żrąc energie. Mam jeszcze jedno takie miejsce w którym pozostawiłem bałagan.
Stara galerie, mnóstwo desek, niepotrzebnych elementów dekoracyjnych. Gdy mnie ściąga w to miejsce z wyrzutami ratuje się wspomnieniem. Pozostawiłem partnerowi pieniądze, maja przecież starczy na porządki. Wiem , ze tego nie zrobił i pieniądze przejadł. Jednak starcza to by się uwolnić od palącej odpowiedzialności. Gdy pojawia się wspomnienie problemu, łącze je z partnerem, czując się usprawiedliwionym.
Co się dzieje gdy wspominam nierozwiązane problemy. Gdzie ląduje w wyobraźni i dlaczego są one tak dla mnie nieprzyjemne.
 Czy dzieje się coś w tym czasie, coś czego nie postrzegam, jakiś wewnętrzny proces w którym trwonię energie, nie wiedząc o tym czy ignorując jego przebieg i następstwa?
Gdy podjeżdżałem pod garaż by wywieźć zamoczone papiery ( dziurawy dach) przyglądałem się zaniepokojony stojącym sąsiadom. Pomimo , ze patrzyłem na wprost siebie, moje ciało astralne zwracało z zawrotna szybkością twarz  w ich kierunkach, Tak jak bym oceniał w nieświadomym planie niebezpieczeństwo wykrycia mojego bałaganu. Ciało astralne zaczęło mi lekko drgać. Gdy otworzyłem garaż bylem już solidnie zdenerwowany, wspominając ukradkiem podglądających mnie sąsiadów.
Wywożąc dwa auta szpargałów na śmietnisko, postrzegłem w sobie parokrotnie niezwykle silne emocje.
W garażu znalazłem kącik, miedzy kartonami. Och jak się milo robi gdy wnikam wzrokiem w jego przestrzeń. Tu jest bezpiecznie, odnoszę wrażenie. Mogę się tu schronić. Cos się rusza w szarości, coś co mnie zmienia. Odwracam się ponownie i zdecydowanymi ruchami chwytam za szczotkę. Garaż staje się nagle dla mnie przejrzysty. Jeszcze  parę ruchów miotłą i przestaje się go wstydzić.
Przejeżdżając wcześnie rowerem przy garażu, wielokrotnie dostrzegałem jak moje ciało astralne, schyla głowę lub ja odwraca. Przezywałem jednym słowem mnóstwo doznań z powodu nierozwiązanego problemu.
*
Wielokrotnie wracając do domu parkiem czułem się niezwykle lekko. Przyglądając się pobliskim drzewom, obrywałem listki z krzaków, delektując się ich  pluszowa struktura. Podchodząc do prywatnych zabudowań, usłyszałem Staszka,- Uważaj !
Zdałem sobie sprawę ze właśnie zacząłem usztywniać ruchy. Ciało astralne delikatnie się wyprostowało we mnie, trzymając ścisłe ciała fizycznego. Ta ostrożność dawał się wyraźnie odczuć. Nie odważałem się myszkować wzrokiem przez ploty sąsiadów. Nie wolno, nie twoje, będą krzyczeć, gdzie włazisz, prywatny teren. Szedłem ulica z wyostrzona świadomością śpiącego ciała, bylem ostrożny, trochę zaniepokojony. Obawa skrywała się gdzieś głęboko, z nie postrzeganym wzrastającym we mnie napięciem. Zajęty myślami nie postrzegłem go, choć uświadamiałem sobie wielokrotnie niechęć do otaczających moje mieszkanie budynków.
Odczułem ingerencje Staszka. Podsunął mi pomysł. Powstrzymaj fobie i rozglądnij się serdecznie po okolicy- powiedział bezszelestnie.
Coś we mnie rozjaśniało i odczułem rozprężenie. Zmieniłem nastawienie do otaczającej przestrzeni.
Park połączony jest wąskim przejściem z osiedlem. Gdy przejeżdżałem przez nie rowerem, zawsze coś się we mnie działo. Chybotałem się, tracąc chwilowo koncentracje. A wiec tam „byleś“, na tym przejściu. Stałem tam nie chcąc przekroczyć bramki. Przechodząc dalej zostawiam coś z siebie, dającego się za każdym razem w tym miejscu mi wyraźnie odczuć.
Zmieniając nastawienie uśmiechnąłem się tego wieczoru do nielubianej sąsiadki. Odwzajemniła mi się uśmiechem.
 
Gdy szukałem przyczyny mojej alergii to powiedziałem do siebie na głos. Chce znaleźć się w miejscu gdzie się zaczęła. Wydało mi się to trochę niepoważne, ale wsparty zapewnieniami powodzenia przez Bruce Moena, zdecydowanie parłem w wyobraźni oczekując niezwyklej odpowiedzi.
Siedząc na krześle zamknąłem ufnie oczy, oczekując pełen entuzjazmu na niezwykła przygodę. Po chwili przemknęło się w moim umyśle wspomnienie z okresu studiów. Pojawiłem się w Szklarskiej Porębie, nad strumykiem. Przypominałem sobie malowane wtedy zarośnięte mchem wielkie głazy. Wspomnienie stawało się coraz żywsze. Pojawiały się mi przed oczami niewyraźne jakieś kształty. Wielkie kamienne kształty w niesprecyzowanej  szarości. Wspomnienie ożyło na tyle, ze pojawiłem się wręcz w tym wspominanym miejscu. Moglem siew nim poruszać, myszkując po niewyraźnych kształtach wzrokiem. Usłyszałem wtedy głos kogoś znajdującego się w moim pobliżu. WCHŁOŃ W SIEBIE MECH Z KAMIENI.
Przez długą chwile tkwiłem w zdumieniu , nie wiedząc jak postąpić.
Choć rada wydal mi się idiotyczna to zrobiłem to bez sprzeciwu. Wnikająca bezkształtna substancja z kamieni dala się z łatwością wchłonąć. Połknąłem coś, nie odczuwając zbytnich rewelacji. Kilkadziesiąt lat temu malując przy tych głazach obraz podjąłem pewna decyzje, która powstrzymawszy mój artystyczny rozwój na wiele lat.
Po tej przygodzie z mchem, trzy lata miałem spokój z alergia. Czym była ta substancja,-wspomnieniem mchu, czy jakimś porzuconym aspektem?
 
Gdy współpracowałem z ludźmi, nie liczącymi się z konsekwencjami, to wielokrotnie wpadałem w tarapaty. Stawało się niezwykle paskudnie, gdy ich zysk materialny był związany z moja praca. Bez skrupułów rozstawiali swoje macki, umożliwiające im utrzymanie dominacji i wzmacnianie swojego monopolu.
Będąc często podwykonawca odczuwałem silny nieuzasadniony niepokój, w momencie gdy rozstrzygane były losy jakiegoś zlecenia. Nie wiedząc o niczym brany bylem pod uwagę w czyichś planach. Im bardziej paskudny był zleceniodawca tym gorzej mi się działo.
Wielokrotnie traciłem dobre samopoczucie przed telefonem tych osób. Informowały mnie one najczęściej o gotowym już planie, niezbyt dla mnie korzystnym rozwiązaniu, czyjejś inicjatywie w której odgrywałem minimalne znaczenie biorąc na siebie najwięcej obowiązków.
Tych momentów się bardzo balem, gdyż związane były z wewnętrznymi konfliktami, niszczącymi mój wewnętrzny spokój, zrzucając mnie w niskie wibracje pełne zazdrości i mściwości.
Obłudne wymówki gdy pojawiały się problemy i szukanie ofiary gdy brakowało pieniędzy na zapłatę za prace, niszczyło moja wewnętrzna harmonie.
W takich przypadkach borykałem się z czyimiś zagubionymi aspektami, ciążącymi mi jak niespełnione czyjeś łapczywe oczekiwanie.
Jedynym sposobem by się od nich uwolnić było zmiana rynku pracy i wymówienie w odpowiednim czasie odważnie NIE.
 
Wiele osobliwych zjawisk potrafi nam zepsuć dobry humor, uczynić nas nieproduktywnym, odbierając radość z pracy. Gdy rozwijamy się w przychylnym nam środowisko to przyczyna utrapienia tkwi najczęściej w nas samych. Z czymś się nie zgadzamy lub czegoś nie akceptujemy. Rozsypiemy zagubione aspekty w chwilach  naszych niepowodzeń. Tkwimy uwaga przy myśli przyjmującej  człekokształtną formę w astralu, w miejscach dla nas najbardziej znaczących. Trwonimy energie na  mało świadomych, wewnętrznych dialogach, których następstwem jest utrata motywacji w działaniu.
Odszukanie w sobie płonących miejsc jest ważne dla każdego z nas. Znaleziono sporo metod by poruszać się bezpieczne we własnym wnętrzu, w gonitwie za własnymi utrapieniami.
O znanych i stosowanych przez moich przyjaciół metodach utrzymywania dobrego nastroju, napisze w kolejnych artykułach.