Wspólna praca

1.-  Wielokrotnie zastanawiałem się dlaczego z taka lekkością chwytam ciężkie wiaderka z farba i maluje obrazy z wielkim entuzjazmem, nie zwracając nawet uwagi na posiłki. Bez wewnętrznych rozterek rozmalowuje wielkie powierzchnie, dopingowany przyglądającym się mi dyskretnie ludzmi. Ich skryte zainteresowanie, nadaje mojej pracy znaczenia. Wiem, ze moje obrazy wykonane w wielkim pośpiechu, są potrzebne i spełniają ważna role, są niezbędnym elementem jeszcze większego przedsięwzięcia.

Malując je, ciesze się z tego. Wyobrażam sobie tysiące  osób przyglądających się moim pracom  z zainteresowaniem. Barwnie oświetlone stają się wypełnieniem rozmalowanego wnętrza roztańczonych dyskotek. Świadomość  przydatności mojej pracy nadaje mi tempa, wyzwala we mnie niezwykłą energie, bez której trudno jest mi spontanicznie i bez wysiłku rozmalowywać wielkie powierzchnie ściany. Energia ta uskrzydla mnie, przyspieszając moje myśli. Jednym słowem, dzieje się coś, co zmienia  mnie z zasiedziałego  w podskakującego z lekkością kangura. Po przyjeździe do domu, wspominam cykl malowania obrazów, -pojawiają się malowniczo mi  przed oczyma. W czasie tych wypadów, poprawiam w wyobraźni pomalowane powierzchnie, analizując błędy jakie popełniłem w czasie pracy. Namalowane obrazy pojawiają się mi jak na monitorze, na wprost mnie, w mglistej przestrzeni, gdy nie jestem zajęty domowymi obowiązkami.

Dzieje się to już tyle lat, ze nie zwracam  więcej już na to uwagi.

To szybowanie w odwiedzane miejsca, stało się częścią moich pracy. Miejsca postrzegane w wyobraźni są dla mnie  przechowalnia malarskich spostrzeżeń. Szukając inspiracji, mknę w oddalone o setki kilometrów wnętrza a pomysły wtłaczają się mi same do głowy. Są czymś więcej niż wspomnieniem, gdyż niosą w sobie nowe rozwiązania, nowe koncepcje, o których wcześniej nie myślałem, często wręcz odmienne idee, zawsze w pełni gotowe i bardzo przydatne do kolejnych realizacji.

2.- Gdy próbowałem coś zrobić w domu, coś co nie było kontynuacja wcześniejszej pracy, to pojawiały się we mnie rozetki artystyczne. Nie bylem zdecydowany na żaden z wymuszanych tematów, tak jak bym zawisł w powietrzu, nie mogąc się zdecydować na rozpoczęcie obrazu.

Brakowało mi dużych wnętrz, wielkiej przestrzeni pod stopami. Parę metrów pod nogami blokowało mi ruchy. Brakowało mi gwaru, ruchu dynamicznych rzemieślników, ich niewerbalnych wskazówek. Jednym słowem, nie miałem wsparcia licznych przyjaciół z budowy.

Satysfakcję z pracy w domu odbierała mi świadomość, jej nieprzydatności. Odbierało mi to entuzjazm i niezbędna silę, by osiągnąć sukces.. Wspominałem wtedy znajomych, zastanawiając się czy komuś się  przyda, ten malowany teraz, dziwny obraz. Wtedy działo się coś dziwnego. Po tej wewnętrznej kontemplacji, traciła dla mnie praca sens. Tak jakby ich przypuszczana odpowiedz “Nie CHCE” , stawała się  dla mnie, odstraszającym wrzaskiem, zniechecajacym do pracy.

Po wielu latach udowadniania możliwości połączeń telepatycznych wiem, ze taka pytająca postawa jest wielkim błędem w samodzielnej pracy twórczej.
Jest trwonieniem własnej energii na zbędnych  niefizycznych dialogach, wręcz skazaniem siebie na niepowodzenie.

Za błahymi wyobrażaniami skrywają się rzeczywiste kontakty myślowe. Odrzucenie naszych celów przez innych, lub łączenie się znajomych we wspólnej ich realizacji, jest źródłem wymiany energii psychicznej.

Potrafię jej przepływ postrzec wzrokiem wewnętrznym,  jej przepływ miedzy ludźmi, odczuć ta szybująca mgiełkę,  gdy rozedrgana mknie  miedzy współpracującymi przyjaciółmi.

Energia psychiczna, wydająca się czymś nieuchwytnym, rozgrywającym się jedynie w naszym wnętrzu,- jest twardym przedmiotem wymiany.  Otrzymująca podziw osoba, jest wspierana. Umożliwia jej to większy wysiłek, dostarczając źródła niespożytej siły.

Energia ta jest przedmiotem naszych zabiegów. Pragniemy jej, nie stroniąc w środkach, by ja zdobyć.
Koncertujemy na sobie gestami uwagę osób, starając s odczuć to przyjemne wewnętrzne drganie, transfer życiodajnej energii, mobilizującej do wielkiego wysiłku, będącej źródłem satysfakcji. Gdy jej nie otrzymujemy, to pieklimy się narzekając na złe warunki pracy.

3.- Gdy wracałem z delegacji to jeszcze przez wiele dni ściągało mi gwałtownie uwagę w miejsce pracy. Pozostawione widoczne niedociągnięcia, docierały do mnie jak uderzenia, wywołując wrzask emocji i chaos doznań. Wtedy spłacałem zawiedzione zaufanie, którym mnie w czasie pracy obdarowano. Zwracałem niezasłużony podziw z doklejoną do niego życiodajną energią.

Przed paru miesiącami postawiłem sobie pytania.

Dlaczego nie potrafię pracować w domu dla satysfakcji, kierować się radością w czasie pracy a tylko aktywuje się  na budowie licząc na zapłatę?

Co jest przyczyna tego niepostrzeganego niepokoju, wdzierającego się potajemnie we mnie, gdy pragnę  beztrosko tworzyć w wolnych chwilach od pracy.

Parę dni temu otrzymałem niezwykłą odpowiedz na moje pytania.