MALARSTWO ŚNIENIEM W REALU.
Zebrałem już sporo doświadczenia by opisać jak prowokować wspólne śnienie z przyjaciółmi. Wielokrotnie miałem potwierdzenia ze spotkań w wyśnionej scenerii. Jak to zrobić by mieć pewność ,ze rozmawiamy ze znajomymi a nie z atrapami wytworzonymi przez nasz umysł.
Wesprze się obficie przykładami, pozostawiając interpretacje każdemu z was osobno. W przyszłości umieszczę kamerę w mojej pracowni malarskiej i będę malować pod obstrzałem oglądających. W planie będzie malowanie i rysowanie ,- udzielanie info o malarstwie, bezpośrednio w czasie pracy. Chwilowo borykam się z kolorem i forma. Określenie jednolitego stylu pozostawiam na później ,bo interesuje mnie teraz wszystko.
)) http://www.youtube.com/watch?v =4ju2KgXmJHs
świetne obrazy, Zbyszku. Nie bardzo wiem co dwa pierwsze przedstawiają, ale wszystko jakoś do siebie pasuje
Ciekawe czy to Ty mnie wczoraj obstrzelałeś ideami malarskimi. Jadę sobie samochodem i w godz. południowych i wczesno popołudniowych łapałam sobie fazy w realu z serii malowanie. Jadę i nagle czuję się jak malarz i czuję nieodpartą potrzebę malowania – rozwala mnie aż z pragnienia przelania idei na płótno; wyrażenia energii mojego postrzegania malarskiego… Ale jakie to było przyjemne (podniecające że tak to ujmę) – poszłam nawet w kierunku ekstazy twórczej…
Rozsmakowałam się w fazowaniu i pozwoliłam sobie by mnie ponosiło. Potem wrzuciło mnie we wspomnienia z jakiegoś dworku szlacheckiego z przeszłości… Same przyjemne chwile w ogrodzie. Jejku, ale fajowe doznania – wiesz jak pachnie mur z cegły pokryty mchem podczas rozgrzanego popołudnia… I ta atmosfera – popołudnie w ogrodzie, kwiaty, rośliny, wysokie drzewa…
Potem znów znalazłam sięw Syrii w bliżej nieokreślonym czasie tańcząc znów w pałacu i wielbiąc piękno.
Potem nagle mnie wrzuciło w inną fazę: znów moc twórcza, ale innego rodzaju, niemalarska – okazało się, że właśnie przejeżdżam przez miejsce urodzenia i zaraz potem mieszkania (lub na odwrót) Kochanowskiego (może to przypadek).
Potem nagle podpięłam się pod coś zupełnie innego: zobaczyłam ciotkę (o której nie myślałam od kilku lat) i z nią zaczęłyśmy wspominać jej dzieciństwo w domu rodzinnym…
I tak sobie urozmaicałam podróż.
Ech znowu mnie trochę ponosi euforia. Wczoraj dosyć dobrze szlo mi malowanie i zrobiłem 2 udane obrazki olejne. Wytaszczyłem z pamięci tajniki farby olejnej ,zagubione od 25 lat. Gdy się do nich wdarłem to ogarnęła mnie uciecha. Juhu , krzyczałem w duchu, mam cię wreszcie. Smakowałem pociągnięcia szpachla jak przepysznego torcika. A ,ze jestem strasznym chwalipiętą ,to skutki nie dały długo na siebie czekać. Zrobiłem to przed czym ostrzegałem Kronopia.
Wychwaliłem się na cały świat.
W miedzy czasie NP podsunął mi pomysł by odwiedzić swoja przeszłość, wyfroterkowac dziecinne marzenia i uporać się jak najszybciej z rutyna. Jak przedziwnie łaskocze wtedy coś w środku!! W niezwykle klarownym śnie , przyszedł do mnie w nocy , na jakimś zameczku ,elegancki czarny pan ( zagubiony aspekt) , oświadczając,- przyszedłem w związku z pana zgłoszeniem.
Zaczynam wierzyć w odzyskiwanie zagubionych aspektów.
Obrazy są prima sorta
Szczególnie ten wyeksponowany złotobrązowy! Coraz bardziej sie przekonuję do pójścia drogą malarstwa. Tylko jak zwykle ciężko się zabrać bo człowiek nie wie od czego zacząć itd
No i będę się starał nie wpadać w pułapkę samozachwytu i bałwochwalstwa
jeje