MOJ YOUTUBE -KANAL z najnowszymi filmami o malowaniu.
http://www.youtube.com/user/kunstarena
Rzeźby w gazobetonie wyglądają imponująco we wnętrzach dyskotek. Wielkie figury, wzmacniają efekt dekorowanych pomieszczeń. Łatwość obroki tego materiału umożliwiła mi realizacje wielkich projektów i to w bardzo krótkim czasie. Materiał filmowy, nakręcany przypadkowo przed wielu laty w czasie pracy, przydał mi się teraz wyśmienicie do małych szkiców. Filmy, które państwu prezentuje są kronika mojej wieloletniej pracy jako dekorator wnętrz.
Rzeźby te w większości już nie istnieją a miejsca po nich są wypełnione lodówkami, lub nowymi regalami.Taki jest los tworów, stworzonych na potrzebę chwili.
Pozostały jedynie zdjęcia i krótkie filmiki.

OBSERWATOR

Im głębiej spoglądamy w kosmos, tym bardziej zdajemy sobie sprawę, że jego natury nie da się zrozumieć jedynie przez obserwację galaktyk spiralnych czy wybuchu odległych supernowych. Leży ona znacznie głębiej, a dokładnie w naszym postrzeganiu. Teoria biocentryzmu zakłada, że kosmosu nie da się pojąć nie uwzględniwszy w jego badaniu kwestii życia i świadomości, które go współtworzą…

____________________
Robert Lanza, Bob Berman, Discover Magazine

Pomysł ten przyszedł do głowy jednemu z nas, kiedy podczas spaceru w lesie natknął się na wielkiego pająka. Stworzenie utrzymywało się na jednej nitce , starając się wykryć wibracje insekta, który wleciał w jego sieć i starał się oswobodzić. Pająk badał swój wszechświat, jednak wszystko, co znajdowało się poza pajęczyną było dla niego nie do pojęcia. Obserwujący pająka człowiek wydawał się być dla niego taką samą odległą tajemnicą, jaką dla nas są obserwowane przez teleskopy ciała niebieskie. Było jednak w tym coś jeszcze. Ludzkość także siedzi w centrum wielkiej pajęczyny czaso-przestrzeni, której poszczególne nitki tworzą całość za pomocą praw, które mieszkają w naszych umysłach.

http://infra.org.pl/nauka/wszechwiat/1162-biocentryczny-kosmos-czyli-wszechwiat-w-oku-patrzcego

Abstrakcyjne obrazy.

Jak powstają obrazy abstrakcyjne?
Kilkanaście zdjęć ukazujących cykl tworzenia prac abstrakcyjnych, znajdziecie Państwo w artykule http://kunstarena.com/abstrakte-bilder-1780. Znajduje się w nim długich zdjęcia o rozdzielczości dochodzącej 800x 70000 piksel. Można je wiec do woli powiększać, by przyjrzeć się szczegółom. W czasie malowania tych obrazów gnał mnie pospiech. Rozlewałem z brawura farby ze słoików, sunąc szpachla nimi po płótnie. Sporo obrazów zepsułem w ten sposób, zbyt szybko wylewając bez przemyślenia kolory. Nie nadążałem za ręką, na czas zmyślić interesującej kompozycji.

Było wiec sporo w tych spontanicznych obrazach poprawek. Wykorzystywałem w tych abstrakcjach lakiery drukarskich, do których dodawałem farby olejne. Poprawiło mi to natychmiast jakość obrazów. Lakiery te wysychały w ciągu kilku minut, co umożliwiało szybkie poprawki farba olejna. Rożnica rozpuszczalników tych dwóch farb, dawała ciekawą strukturę, gdyż lakiery te, nie łączyły się z farba olejna, tworząc strukturę na jej powierzchni, przypominając zderzenie akrylu z mokrym olejem na jednej płaszczyźnie. Gdy zawaliłem cala pracownie rozmalowanymi obrazami, to zacząłem wreszcie myśleć w pracy. Zbyt pochopnie rozlewałem farbę na ich powierzchni, moglem przecież wcześniej przemyśleć ich plan,ich kompozycje. Poprawianie obrazów zajęło mi bardzo dużo czasu. Niektóre kompozycje nie dało się już nawet poprawić, czy zmienić. Iskrzą się wiec teraz wszelkimi kolorami tęczy, zalegając pracownie. Malowanie obrazów w tak krótkim czasie pozostawia na szczęście doświadczenia. Szlifuje teraz ksztalt w obrazie rysując węglami i ołówkiem, co mi w rękę wpadnie. Na wiosnę ruszę z kolejna porcja obrazów olejnych, tym razem wkleję w nie skomplikowana formę. Kolejny wernisaż będzie wiec w przyszłe lato.

Spostrzeżenia dotyczące malowania spisze przez zimę na blogu.

Milej zabawy działacze.:)

Wiecej zdjec znajdziecie panstwo w wersji niemiecko angileskiej
http://kunstarena.com/abstrakte-bilder-1780
i w poradniku malarskim
http://cialka.net/poradnik-malarski_226.html

Malarstwo abstrakcyjne
Czym jest dla mnie abstrakcyjne malarstwo? Kilkadziesiąt lat malarstwa ściennego zniechęciło mnie do realistycznego malowania. Teraz czuje ograniczenia tego artystycznego wyrazu. Widoczne ogranicza nas do przedmiotowości, zmusza do konkretnych wyobrażeń.
Sztuka jest dla mnie planem w działalności człowieka, w którym każdy z nas może zrobić czego zapragnie.

Nie musi się on troszczyć o czyjeś życzenia a może dać upust własnym namiętnościom. Jeżeli ktoś nie potrzebuje otaczać się realnymi przedmiotami, to może zastąpić pustkę tworami własnej wyobraźni.

Właśnie dzięki sztuce abstrakcyjnej odnajduje wewnętrzny spokój i zadowolenie z pracy twórczej. Widzę w niej coś, co mnie uspokaja i jednocześnie mobilizuje do dalszej pracy.
Łatwe na pozór obrazy abstrakcyjne, wymagają tyle samo koncentracji co te realistyczne.
Zastanawiam się co pragnąłem w moich pracach wyrazić. Teraz gdy są one już gotowe, mogę się przecież przed sobą otworzyć i poszukać przyczyn krystalizacji tego mojego nowego stylu w malarstwie. Odnajduje w moich pracach szczególny rodzaj uproszczonego porządku, organizacji rożnych abstrakcyjnych form. Malarstwo moje wykonane zostało w większości szpachlą malarską w technice olejnej i poprawione zostały po wyschnięciu pędzlami. Przygotowanie takiego obrazu wymaga wielu miesięcy, gdyż wolno schnąca farba, ulec może zniszczeniu przy dotknięciu. Farby olejne maja wspaniałą glebie. Kolory są niezwykle intensywne a jednocześnie dają się dobrze tonować. Dzięki nim możliwe jest mieszanie kolorów w szczególny sposób. Są wystarczająco gęste, by wytworzyć z nich strukturę i wielokrotnie wcierać w stare ślady nową warstwę farby. Za każdym razem kryje ona doskonale, wytwarzając szczególny rodzaj głębi w obrazie, ona lśni wewnętrznym światłem. Malując kilkadziesiąt obrazów olejnych, określiłem warunki w jakich najlepiej wychodzą mim moje prace. Malując kilkanaście obrazów jednocześnie, czekałem, aż one wyschną.

Gdy farba była wystarczająco twarda, to zaczynałem je ponownie malować. Bardzo często zmieniałem wtedy całkowicie moje obrazy, nie pozostawiając w ich nowszej wersji nawet śladu po pierwszy malowaniu. B było to świetnym ćwiczeniem, przy moim szybkim malowaniu, ale zamiast dwóch miałem ciągle jeden obraz. Moglem wiec w tym samy czasie mieć przecież dwa, również dobre.
Teraz postanowiłem wykańczać je już za pierwszym podejściem a korekty, jeśli będą konieczne, przeprowadzać po paru miesiącach, gdy farba dobrze wyschnie i będzie twarda w najgrubszych miejscach.
Metoda taka mobilizuje do większego wysiłku, ale zaoszczędzi mi mnóstwo pracy.
Musze wlasciwie przyznać, ze moje najpiękniejsze obrazy powstawały za pierwszym razem. Białe i gładkie podłoże jest sporym ułatwieniem dla malującego. Może on wcierać farby, wykorzystując biały podkład pod laserunkowe miejsca w obrazie a jednocześnie wetrzeć szpachlą grubo farbę, bez obawy, ze ona się złe zintegruje z podłożem. Najpiękniejsze efekty malarskie osiągane są gdy z podkładu( pomalowanych już części obrazu) wywietrzeje terpentyna, co znacznie zagęści używaną farbę. Właśnie wtedy, ta nowa daje się swobodnie wetrzeć, lub nanieść szpachlą, bez śliskiego mazania. Terpentyna z dodatkiem Damary już po godzinie gęstnieje. Ta właściwość zmieszanego rozpuszczalnika z damara, okazała się dla mnie wielkim ułatwieniem, dzięki któremu wbijałem nowe kolory w stare, nie zagłuszając intensywności nałożonej wcześniej farby a jednocześnie nie utraciłem wystarczająco śliskości farby, mogąc miętko wcierać szpachla kolejne poprawki obrazu.
Gęsto naniesiona farba, bez używania rozpuszczalnika, np. ciemny błękit, dawał się po chwili swobodnie rozjaśniać, nie rozmazując pod pędzlem. Kolejnym moim odkryciem, było wyważenie ilości rozpuszczalnika w stosunku do malowanego motywu lub osiąganego efektu. Ile dodać terpentyny, by farba nie przekroczyła granice poślizgu i nie zaczęła się mazgac pod pędzlem, tracąc przy tym samym kolor.

Opisy moje mogą być mało zrozumiale dla osób nie zajmujących się malarstwem olejny. Dla profi- malarzy olejnych mogą być one bez znaczenia odkryciem, to przecież oczywiste spostrzeżenia. Dla mnie malującego 20 lat akrylami, stanowią jednak wielkie odkrycie, które musiałem samemu dokonać, poznając od nowa, porzucona już od lat technikę malarstwa.
Opisując własne przygody z farba olejna, zetknąłem się ze szczególnym rodzajem trudności w opisach własnych doświadczeń malarskich. One nie dają się spisać, bronią się przed słowem, nie chcą przyjąć takiej formy wypowiedzi. Skryły się za kolorem, umykając przed klawiatura.

Ksztaltowanie wyobrazni

Barwny świat

W czasie ćwiczeń malarskich, obserwowałem początkującą artystkę przy pracy. I co teraz zrobić, spytała mnie nieśmiało. Chce malować abstrakcyjnie ale nie wiem jak się za to zabrać. Zaczęliśmy wspólnie malować jeden obraz. Jej ruchy pędzla były niepewne. Rysowała rozdygotane kreski pędzlem. Zbyt mala ilość farby na pędzlu i niewłaściwy jego nacisk na płótnie, zostawiał poszarpana linie. Zacznijmy od palety kolorów, odpowiedziałem pełen optymizmu. Gdy sam maluje, to przygotowuje wcześniej kolory w kubeczkach. Wybieram sobie już wcześniej kolory, z których namaluje cały obraz. Farby przygotowuje więcej niż potrzebuje. Ona mi nie wyschnie, gdyż po malowaniu zakrywam szczelnie kubeczki z farba. Parę wlanych kropel wody do kubeczka z farbą, uniemożliwi  wyschniecie jej do następnego razu. W czasie malowania obrazu abstrakcyjnego, mieszam przygotowane kolory ze sobą na rozłożonej foli na stole. Jest to mój wspaniały pomysł, na który wpadłem, malując duże obrazy. Gdy bierzemy farby z tuby lub butelki, to intensywność  koloru może nie pasować do malowanego obrazu. Stojąc przed obrazem, zastanawiamy się co namalować tym razem. W pamięci przypominamy sobie nasze wcześniejsze obrazy, lub czyjeś prace, które zrobiły na nas wrażenie. Jest to szybka myśl, mknąca przez głowę, jakieś wspomnienie lub ulotne wrażenie.  Jak zaczynam malowanie? Maluje odważnie szybkimi ruchami barwne plamy a potem domalowuję pozostałe części malowidła..

Nasza codzienność, to kolorowa przestrzeń.

Tym razem rozmawiamy o malowaniu. Barwy będą wiec naszym kolejnym tematem.

Kolejnym moim ćwiczeniem jest  selektywne postrzeganie kolorów, zabawa w podglądanie barw. Na codzień nie przyglądamy się barwom, mając mnóstwo zajęć. By polepszyć znajomość odcieni kolorów, warto się zacząć im przyglądać i zapamiętać ich natężenie i jasność. Gdybyśmy choć 10 minut dziennie zwracali na nie uwagę, to juz po roku rozwinęlibyśmy na nie szczególną wrażliwość. Co zrobić, by być  świadomym barwy i nie zasypiać w życiu w szarym tle zdarzeń? Wspaniałym ćwiczeniem jest stworzenie własnej przestrzeni życiowej w kolorach,otoczyć się świadomie ich odcieniami.

Gdy dzienne zajęcia nas przytłaczają, nie zwracamy uwagę na otoczenie. Jedynie w wolnych chwilach obserwujmy je świadomie i zapamiętujmy. Te chwile możemy wykorzystać, by zbudować nasz  własny system barw. Obserwując bukiet kwiatów, widzę barwne plam  liści i kwiatów. Zielone liście na bokach a pomarańczowe i fioletowe w środku bukietu kwiatów. A teraz chce widzieć tylko zielony kolor. Jak na życzenie pojawia mi się w polu widzenia wszystko co zielone. Pozostałe barwy znikają mi z pola widzenia. Na ogół widzimy to co potrzebujemy, lub co chcemy zobaczyć. Staje się to czego pragniemy. Musimy wyrazić taką wolę i chęć by je widzieć. Nic trudnego, prawda?

NOWOŚCI:

Uaktualniłem zdjęcia na kunstarenie, http://kunstarena.com/ wklejając 700 nowych fotek o dużej rozdzielczości. Niektóre dają się powiększyć do 1920 x 1080. Po wciśnięciu kwadracika po prawej stronie monitora w czasie oglądania zdjęć, można powiększyć je na cały ekran. Życzę milej zabawy przy oglądaniu.

WERNISAZ

Wernisaż moich prac odbędzie się 17.06 kolo Norymbergi w mojej pracowni. Około 170 obrazów olejnych czeka na gości. Sa to prace z ostatnich lat, pośród nich mnóstwo abstrakcji jak i prac realistycznych. Odbędzie się również pokaz przezroczy , dokumentacja mojej dotychczasowej działalności artystycznej, dekorowane wnętrza,- rozmowy o malarstwie i abstrakcji:)

Vernissage “Farben der Musik”, abstrakte Malerei.
17.06.2011 18 Uhr

Austellung vom 14.6 bis 25.6,
Öffnungszeiten: Montag bis Samstag
10.00-20.00 Uhr geöffnet
Kunst Atelier,
Altdorfer Str.40
91207 Lauf,

Auf meiner Vernissage können Sie 170 Ölbilder betrachten, zusätzlich eine Diashow meiner Arbeiten der letzten 20 Jahre, welche in Diskotheken und Restaurants in verschiedenen Ländern entstanden sind,- (aktualiserte Galerie 700 hochaufgelöste Fotos)
Einen Einblick in meine Arbeiten können Sie bereits auf kunstarena.com erhalten.

Haben Sie Fragen?
09123 9895760

hthttp://youtu.be/iEtIz944C7M

Blog  kunstarena.com  uzupelnilem kolekcją zdęc w VHD

tp://kunstarena.com/

Farby fluorescencyjne

Ta technika malarska, szczególnie przypadła mi do serca. Z pośród wielu malowanych wnętrz, właśnie te z farbą UV wspominam najbardziej. Przypominając sobie świecące plamy, wnikam ponownie w ich fantastyczna przestrzeń. Przypominam sobie tą tętniącą tajemniczym światłem dynamikę, moich fluorescencyjnych obrazów.

Malująca wielkie malarskie plany tą farba, przemieszczam się w zaciemnionym pomieszczeniu, obserwując zmiany na obrazie.. W zaczernionych wnętrzach Iluzja obrazu zdaje się być rzeczywista a przeniesione na ściany formy wyglądają jak realnie przedmioty.Właśnie to jest wspaniałym przeżyciem. Branie udziału w wyśnionej rzeczywistości , skamieniałej na powierzchni ściany.
Utrwalone na ścianie twory umysłowe, nie znikają jednak po przebudzeniu, pozostają i są trwałe. Technika malarstwa ściennego, znacznie odbiega od znanego wielu z was, malarstwa sztalugowego. Ograniczenie wielkości płótna ,zmusza malarza do dużej dyscypliny. Musi on wiedzieć co chce namalować i wcześniej określić temat malowanego obrazu.
Trzyma się wtedy ścisłe formatu malowanej powierzchni, bacznie uważając na kompozycje obrazu. W czasie malowania na ścianach nie kłopocze się tym. Mogę zawsze zwiększyć obraz o pól metra, domalowując kolejne fragmenty niedostrzegalnego jeszcze na ścianie obrazu. By uplastycznić malowane ściany, wmontowywałem w nie również rzeźby. Podświetlone bocznym światłem, robiły wspaniale wrażenie. Wzbogacone farba UV dopełniały niesamowitego wyglądu.
1,- FARBY FLUORESCENCYJNE,- pierwszy kontakt.
Wchodząc do dyskoteki, roześmiałem się na widok malarstwa ściennego, powstrzymując z trudem od ironicznych uwag.
Obrazy były wykonane odrzucająca przejaskrawiona farba, wyglądając bardziej na bazgroły dziecka, niż na prace dorosłego artysty. Oglądając pomieszczenia z właścicielem obiektu, przysłuchiwałem się jego życzeniom. Włączył światło.Niebieskie jarzeniówki oświetliły na ścianach niewidoczne obrazy.
Malowane nieznaną mi farba, pojawiły się na ścianach, zmieniając ich upstrzony kolor. Zdławiłem zmieszanie, wypowiadając słowa podziwu, sugerując, ze spodziewałem się tych fantomowych obrazach. Ach tak, nigdy nie wiadomo co chce ukryć artysta w obrazach.
Szef spojrzał na mnie ze zrozumienie. Strasznie się wtedy cieszyłem, ze nie bylem za wylewny z drwiącymi uwagami i powstrzymałem się od dalszych komentarzy. Chce przemalować ściany, malarstwo fluorescencyjne mnie interesuje, takie jak te, -powiedział.
Włączył na całej dyskotece czarne światło. Niespodziewanie pojawiły się na ścianach baraszkujące delfiny w oceanie, iskrząc w promieniach światła. Uf, obraz wydawał mi się wspaniały. Nie widziałem jeszcze czegoś takiego. Farby świecąc się w świetle UV, nadawały malowanym przedmiotom świetlistej głębi. Malarstwo neonem, hologramy, świecące obrazy.
Tak oczywiście interesujące malarstwo odrzekłem, chętnie podejmę się tego zlecenia.
Dwa pomieszczenia miały być pomalowane farba UV a pozostałe akrylami z małymi, świecącymi elementami.
Początek malowania okazał się niezwykle trudny.Gdy rozmalowałem większość ścian, przyszła kolej na malowanie cudownymi farbami.
Dziwne były te farby.Nie można było malować nimi pędzlem. Tarły się jak guma i nie chciały świecić na ścianie. Nie chciały działać. Wpadłem wtedy w panikę.
Pomalowałem pędzlem fragment ryby.W czarnym świetle, nierówno założona farba, przypominała bardziej nakrapiane żaby niż grzbiety ryb. Ups, udało się po raz któryś.
Ratunek znalazłem go w areografie,- och farby te dają się natryskiwać.
Po paru godzinach pełnych grozy i rozpaczy postrzegłem, ze farby świecą o wiele bardziej na białym tle, niż na ciemnym, pomalowanym akrylami podkładzie obrazu. Było to wtedy dla mnie znaczącym odkryciem. Zanim to jednak nastąpiło to wypryskałem litr niebieskiej farby z nieznacznym efektem, pragnąc osiągnąć podobna świetlistość wody do tej z pływającymi delfinami. Meble pokryły się grubym kurzem, gdyż przeciąg ściągał wysychająca farbę w rożnych kierunkach.
Następnego ranka dało się słyszeć rozpaczliwy krzyk sprzątaczek, przesuwających świecące szklanki na regałach. Kolejna nauczka, którą dobrze zapamiętałem. Pyl z farby pomknął korytarzem do następnego pomieszczenia, świecąc się na wszystkim co spotkał na swej drodze. W przyszłości rozwiązałem ten problem, zamieniając aerograf na większe pistolety Wagnera.. Nie wytwarzał on prawie pyłu, umożliwiając prace w zamkniętych pomieszczeniach, bez wentylacji. Przez kolejne dni, nauczyłem się świadomie kontrolować efekt świecenia farby. Od tego momentu moja praca przebiegała już bez zakłóceń. Mieszałem nawet te świecące na żrące farby fluorescencyjnych ze zwykłymi akrylami, co umożliwiało mi osiąganie delikatnych półcieni. Malowałem jednocześnie dwoma rodzajami farb. Cos co sprawiało mi na początku wielkie trudności, stało się dla mnie później ważnym środkiem wyrazu. Fluorescencyjna biel jest niewidoczna bez światła UV.
Gdy mieszałem ja z akrylami, to traciła ona na intensywności świecenia, stajać się za to bardziej kryjąca. Wzmocnienie świecenia było już wtedy łatwe do wykonania.
W sprzedaży znalazłem jedynie podstawowe kolory tych farb. Mając: biel ,żółć, pomarańcz, czerwień, zieleń i błękit, musiałem osiągać złożone tony kolorów, co wydawało się niemożliwe. Po wymieszaniu farby UV zachowują się one inaczej niż zwykle akryle. Biel mało rożni się od błękitu a pomarańcz od czerwieni, nawet zieleń wygląda jak przyciemniona żółć. Zmieniałem ich kolor, podbarwiając wcześniej biały podkład. Kolory traciły wtedy swoja intensywność, ale osiągałem potrzebne półtony kolorów. Chcąc zmniejszyć świetlistość farby natryskiwałem na nią akryle o takiej samej barwie. Neon zanikał, choć kolor pozostawał ten sam. Należało zachować szczególna ostrożność, gdyż nieostrożne natryśnięcie akrylem, czy dotkniecie pędzlem, pozostawia widoczne z daleka czarne plamy.
Sporo czasu upłynęło zanim nauczyłem się je w pełni wykorzystywać.
Po dwudziestu latach, szybkimi pociągnięciami pędzla, maluje tymi farbami nawet wielkie, realistyczne pejzaże, rezygnując często nawet z włączania światła UV.
Namalowane obrazy farba fluorescencyjną są widoczne jedynie, gdy włączone jest czarne światło. Bez żarzących się czarnych jarzeniówek, kolory na obrazach staja się wręcz ohydne. Malowana powierzchnia wygląda jak zamazana niechlujnie plama, przypominając zaciek na ścianie. Delikatne niuanse znikają a widoczne staja się jedynie miejsca z grubo naniesiona farba UV.
W tej sytuacji zmuszony bylem wielokrotnie malować podwójne obrazy. Najpierw farbami akrylowymi a następnie świecącymi farbami. Tak pomalowane ściany wyglądały interesujące również przy normalnym oświetleniu.
Więcej było przy tym pracy, ale możliwa była również ich prezentacja przy zwykłym oświetleniu.
Oglądanie za dnia jak i w nocy.
Gdy to opanowałem, to malarstwo UV stało się moja ulubiona technika.
A wiec w skrócie.
1,-Farby świecą intensywniej na jasnym podłożu,
2,- Malowałem podwójne obrazy.
Pierwszy z podwojnych ,blizniaczych obrazow w jednym, był zrobiony akrylami i widoczny przy normalnym oświetleniu a drugi malowany rozświetlającymi go farbami fluorescencyjnymi, nadając mu neonowej głębi.
Trudno jest wypełnić poprawnie farba UV pomalowane wcześniej farba akrylów części obrazów.
Należy szczególnie uważać, by nie rozdwoić kontorów w obrazie.
Ostre przedmioty zasłaniałem plastrami przylepnymi.
Z czasem nabrałem wprawy, mieszając wszystkie triki, znacznie rozwijając ta niezwykłą technikę. Gdy malowany obraz zajmuje kilkanaście metrów, niezwykle ważne staje się umieszczenie światła blisko obrazu.
W ciemnych pomieszczeniach dyskotek jarzeniówki sięgają ścian, nawet z odległości wielu metrów, rozświetlając równomiernie płaszczyznę obrazu.
Powyżej pięciu metrów, efekt świecenia znacznie maleje.
Bezpośrednio przy lampie UV, kolor wręcz plonie a im jest od niej dalej, tym bardziej tracił świetlistość. Oświetlenie zmusza wiec malarza do oszczędności farby przy lampie i rozrzutności w odległości paru metrów od źródła światła UV.
Gdy dysponowałem solidnym zapleczem technicznym, to montowałem ogromne reflektory.
Te rozświetlały ściany na kilkanaście metrów, ułatwiając ich malowanie.
Zęby w tym oświetleniu stawały się kremowe, co nadawało odwiedzającym mnie osobom upiornego widoku. Fragmenty ubrania lśniły przedziwnie, przypominając często brudne plamy. W takim wnętrzu najpiękniejsze damy traciły swój osobisty urok.
Gdy oświetlenie nie bylo zamontowane to często malowałem bez czarnego światła.
Oczywiście nie z powodu brzydnących dam a z najzwyklejszego wygodnictwa.
Oszczędzam sobie ciągnięcia niewygodnych i długich kabli pod nogami. Jedno urządzenie mniej do pilnowania na budowie.
Przewiduje już efekty i radze sobie dobrze bez podglądu malowanego obrazu.
Na końcu wprowadzam jedynie małe poprawki, korygując z lampa świetlisty efekt.
Bardzo lubię oglądać to lśniące malarstwo. Czerń pomieszczenia nadaje mu niesamowitości, ożywiając hologramem jego zakamarki. Roztańczone ściany pulsującym światłem, ożywiają przestrzeń dookoła widza. Podglądacz jest w nie zassany, wciągnięty, przesuwa się miedzy zawieszonymi na wprost niego planami, w których przestrzeń traci swoje fizyczne właściwości. Przypomina to trochę śnienie, w którym nie jesteśmy już pewni co jest. Nasze poczucie rzeczywistości zostaje zachwiane, otwierając nas na niezwykłą przygodę. Ta uporczywe zdziwienie, ciągnące się za przesuwanym wzrokiem po ścianach,
wsparte rytmiczną muzyką, wprawia ludzi w taneczny trans.
Zadaniem malarstwa dyskotekowego jest najczęściej wzmocnienie iluzji przestrzeni wielkich pomieszczeń, by ich ograniczone powierzchnie stały się wieksze, wywołując w bawiących się uczucie braku ograniczeń, komfort, który pragną chwilowo przeżyć.
Przenikający ściany wzrokiem obserwator, koncentruje swoja uwagę na odległych miejscach, znajdujących się poza ścianami budynku jak i poza linia samego horyzontu. Służą ku temu zaburzenia perspektywy a nawet wielu rożnych perspektyw.
Artysta wprowadza wiele punktów zbieżności przy planowaniu przestrzeni na obrazie, co wprawia obserwującego często w osłupienie. Choć rozbieżna perspektywa wywołuje w nas wesołość, to w połączeniu z żabia czy ptasia, wprawia namalowane przedmioty w ruch obrotowy, wywołując wrażenie kręcących się rzeczy na obrazie .Podejmujący się artysta zadania odwzorowania trójwymiarowych przedmiotów na jednej płaszczyźnie, stoi często bezradnie przy narożnikach wysokich ścian.
Wtedy zamiast jednej prostej, ma przed sobą dwie nagięte względem siebie płaszczyzny, postrzegane z oddali jako jedna, jednolita. Deformacja pomalowanych motywów zwiększa się w miarę zbliżania się do ściany obserwatora, wywołując w nim nawet zawroty głowy. Rozszerzone obrazy na sufity, dopełniają reszty chaosu wrażeń.
Uwaga!
Na zakończenie warto przypomnieć parę niezwykłych właściwości farb UV. Świecą się intensywniej na białym podłożu i można je mieszać z innymi farbami, zmienia to jednak ich właściwości.
Gdy fragmenty obrazu za bardzo świecą , możemy zawsze zredukować świetlistość farby, natryskując na gotowy obraz zwykle akryle lub lakier z filtrem UV. Zredukuje to znacznie świetlistość.
Uwaga
Zachowajmy jednak ostrożność, gdyż możemy narobić czarnych plam na obrazie.
Pomimo niezwykłego efektu tych farb, nie stosuje się ich w prywatnych mieszkaniach. Czarne światło jest zbyt uciążliwiej.

MALOWANIE SAMOLOTU:

http://www.youtube.com/watch?v=35ItZaRLtb4&feature=related

DEKORACJA WNETRZ:

http://www.youtube.com/watch?v=1bjDe1q4LA0

ZDJĘCIA Z FILMU :   http://kunstarena.com/wandmalerei-814

W czerwcu odbędzie się wernisaż. Około 200 obrazów olejnych zaprezentuje w mojej galerii. Parę lat pracowałem nad tym zbiorem. Prezentacja abstrakcyjnych obrazy będzie urozmaicona realistycznymi szkicami. Pokaże również cały mój dorobek malarstwa ściennego. Wystawa odbędzie się w pobliżu Norymbergi. W czasie malowania podglądałem proces tworzenia obrazów, dziwiąc się niezwykłości i złożoności własnej natury. Na pozór proste malowanie , okazało się dla mnie niezwykle skomplikowaną pracą w wyobraźni.
Malarstwo jest niezwykle zajmującym zajęciem, umożliwiającym postrzec zmienne stany swiadomosci, w których zadowolenie z rozpacza mieszają się jak w wielkim kotle.
Czym jest nasza kondycja twórcza i dlaczego jest taka kapryśna.

Moj kolega niefizyczny, znaczy moja druga jaźń, co mi się pod czupryna pląta, mawiała , nie ciśnij, daj sobie na luz i tak nie pojmiesz, czegoś do czego potrzeba więcej niż jeden. Rob swoje a będzie dobrze. Dwóch w jednym to już jakiś wyczyn, ale ciągle za mało, by pojąc coś, za czym skrywa się nieskończenie wielu.

nauka rysunku

Zakładając bloga, wkleiłem zdjęcia do galerii, nie zwracając zbytnio uwagi na przypadkowe ich rozsypanie się w ART. Zapominając o tym, po 3 latach zajrzałem do niej powtórnie, zaciekawiony wyborem moich zdjęć. Postrzegłem, ze ich cześć   przyporządkowałem  niewłaściwym kategoriom. Zdjęcia o malej rozdzielczości nie oddają atmosfery pomalowanych wnętrz.  Przygotowuje wiec nowa galerie, zdjęć o większej rozdzielczości i lepszej jakości.Tym razem będzie ich znacznie więcej. Uwzględnię więcej technik i tematów malarskich. Tysiące zdjęć, zgromadzonych przez 20 lat pracy jako dekorator, czeka cierpliwie na obróbkę.

Wybór zdjęć okazał się dla mnie szczególnie trudny. Te same tematy , fotografowane z rożnych stron, wydaja się nie mieć końca. W większej rozdzielczości robią jednak wspaniale wrażenie i mam nadzieje , ze sprawie Państwu nimi sporo uciechy.

Nauka rysunku

Odrobinę wzmocniony kolor i mala korektura kontrastu, powoduje, ze zdjęcia staja się niezwykle malownicze i wciągają obserwującego do ich wnętrza. Obrazy które Państwu zaprezentuje dotyczą malarstwa ściennego jak i sztalugowego. Posłużyć mogą jako wspaniały materiał do przemyśleń dla początkujących artystów, zwłaszcza , ze umieszczę w galerii wiele fragmentów dużych obrazów i rzeźb. Sam jestem zdziwiony ilością  zgromadzonego przez te lata materiału. Cześć dokumentacji uległa bezpowrotnie zniszczeniu, gdyż nie dadzą się stare CD już  odczytać. To co mi pozostało, jest pomimo tego imponujące i zrobiło na mnie duże wrażenie, gdyż widzę je po tylu latach po raz pierwszy.
Wczoraj nagrywaliśmy ze znajomymi muzykami film w moim atelier. Darek spacerował miedzy obrazkami i śpiewał a Piotrek grając na skrzypcach, chodzi miedzy barwnymi płótnami rozsypanymi na podłodze. Mgła by się jeszcze przydała pod nogami,pomyślałem zaskoczmy efektem rozstawionych obrazów po kontach pracowni. Po 3 miesiącach intensywnego wysiłku stwierdziłem, ze farby olejne szczególnie dają dobre efekty, gdy stosujemy rożne techniki nanoszenia farby na płótno. Poza szpachla rozlewanie rozpuszczonej farby w terpentynie i polanie jej najzwyczajniej na płótnie poprawia nieudane obrazy. Malując pędzlem, często ujednolicałem kolor, tracąc jego świeżość. Zamęczałem obraz, tak bardzo się starając. Pomimo wysiłku jaki wkładanego w prace, coś się działo z kolorem. Często nie moglem utrzymać klarownej koncepcji kolorystycznej w czasie malowania. Nie rozumie tego, dlaczego staranie może być tak bardzo hamującym czynnikiem w czasie pracy, tak jakby wzrastała we mnie równocześnie obawa o efekt mojej pracy. Jakoś spięty tym staraniem, malowałem tracąc wgląd w obraz. Dopiero, gdy szarpnąłem się wewnętrznie i wyzbyłem obaw o efekty pracy, mówiąc sobie a co mit tam, jakoś protestując i rezygnując z efektów pracy, puszczało spięcie a ja towary na eksperymenty zmieniałem jakość pracy. Wtedy bez obawy, kładłem plamy i linie na obrazie z pewnością i bylem zadowolony z efektów.
BO ZEPSUJE, przypominam sobie często przed ważną decyzją. Tak, tak, ta myśl, gdy chciałem zmienić coś w obrazie, – zawsze się tak kończy, gdy nie mam tego czegoś w ręce. Gdy się zastanawiam co zrobić to już po mnie, rodził się wtedy maluśki strach, wyobraźnia się zapiekała i nie potrafiłem myszkować w niej wedle woli, nie słuchają się mnie ręce, decyzja staje się ślamazarna , nie nadążając za oczekiwaniem.

Myślę, ze w takich momentach dzieje się coś szczególnie ważnego w nas. Za ta obawa skrywają się blokujące nas stany swiadomosci, w których gubimy przejrzystość myśli i tracimy polot. Znaczenie obaw (a efekt własnej pracy) jest wielgaśny i rozciąga się na wszystkie dyscypliny życia. Jak wpadnę przed nimi, myślimy często. Tracimy wtedy jasność w umyśle i ślamazarniejemy spięci. Zastanawiam się na ile samodzielnie wykonujemy nasza prace, gdy nam wspaniale wychodzi wszystko i efekty ocierają się o olśnienie. Układa się wtedy wspaniale i bez żadnych zahamowani sunie po naszej myśli. Nawet teraz, gdy zwróciłem uwagę na pisownie, zaciąłem się w pisaniu, tracąc watek myśli.

Szczególnie ciężko jest utrzymać w umyśle ograniczające nas dodatki , widzieć trzcionki na klawiaturze a jednocześnie kontynuować tekst. Do puki jedna z tych czynności nie zostanie zautomatyzowana, utrudnia tej drugiej.
Czyżby podzielność uwagi? A może jakaś nasza cześć, zajęta jest w tym czasie czymś innym i nie ma „głowy” na to drugie.
Co powoduje ten chaos i nieporozumienie. Przeżyłem chwile , w których załamywałem się efektem pracy, widząc jedynie błędy realizacji. Wtedy siadałem na krześle, rozmyślając nad tym, co się stało, -obserwując zanik kreatywności. Zasypiałem po chwili jakoś i wstawałem, zapominając swoje troski. Chwytałem z ochotą nieudane obrazy, poprawiając je zamaszystym pociągnięciem ręki. I jeszcze jeden, i jeszcze jeden, za każdym razem bezbłędne decyzje. Z przymrożonym okiem dokonywałem korekt, nie zastanawiając się skąd taka poprawa kondycji.
Myślę, ze właśnie w takich chwilach dostaje duchową pomoc. Cos we mnie zachodzi i mnie zmienia. Delikatne zmiany , tak trudne do postrzeżenia stały się teraz obiektem moich obserwacji. Będę podglądał wzrost i zahamowanie moich umiejętności, przypatrując się moim wewnętrznym planom. Cos się przecież dzieje w nich ważnego, coś co decyduje o efekcie mojej pracy.

Poradnik malarski

http://cialka.net/poradnik-malarski_226.html

Pozostałe artykuły dotyczące malowania i rysowania.

http://cialka.net/kategoria/sztuka

Zdjecia z Japoni. TE ŻEBYŚ ZROBIŁ!!
W środę, porządkując dokumentacje fotograficzną, natrafiłem na fotoreportaż Sary z Japonii . TE ŻEBYŚ ZROBIŁ!!, gdzieś zadźwięczało mi matowo za uszami. Ach tak, zapomniałem o jej wystawie, zrobiłem jej nawet miejsce w galerii, do tej pory zieje pustką. http://cialka.net/fotogaleria/sara
W zeszłym roku, moja córka, była w Tokio, przywożąc mnóstwo wspaniałych zdjęć a dwa tygodnie córkakuzynki właśnie z Tokio wróciła pełna zachwytów.
O namalowałeś Tokio, zwróciła moja zona, na obraz dziwnego miasta. O rzeczywiscie, nie postrzegłem, odparłem zdziwiony, przypominając sobie,rozmowę ze środy, z kimś niefizycznym. Na zdjęciu była wtorkowa data a wiec dwa dni przed trzęsieniem, odparłem w pełni zaskoczony,- hm i ta niezwykła rozmowa? Podkład pod ten obraz, leżał w kacie pracowni od miesiąca, nie wywołując we mnie zbyt wielkiego entuzjazmu.
Przeglądając sekwencje malowania obrazu, przypomniałem sobie jego malowanie. pamiętam doskonale, gdy na końcu wprowadziłem 2 niebieskie rdzenie, po środku obrazu, spontanicznie wpadając w panikę, iż zepsuje teraz cale miasto. Ta narastająca gwałtownie emocja nie zdziwiła mnie zbytnio, gdyż wyraźnie nie pasowały te dwa prostokąty, niszczyły cala kompozycje miasta, rozrywając go od środka.. ZAMALUJ JE, bo zepsujesz cale miasto, gdzieś za plecami rozległ się słowny komentarz. Przyciszyłem intensywny błękit ich form, gryzmoląc dziwne zygzaki po ich prawej stronie. Oooo, wreszcie gotowe:)
PODPISZ GO, no dobrze, choć nie podpisuje obrazów, wyszumiałem z siebie niezadowolony. Zielona farba wpisałem własne nazwisko w dolnym prawym rogu.
Gotowe.Przypatrując się obrazowi, starałem się doszukać w nim jakiegoś komentarza niefizycznego towarzysza. Ten dziwny zygzak, jakby T i coś jeszcze, niedbale i nieczytelnie podpisane białą farba. Czyżby to był czyjś podpis, czy jedynie fantazja płata mi figla, i jeszcze coś i jeszcze coś, -przypominam sobie fragmenty z tej wewnętrznej, niefizycznej rozmowy i to zagubione od lat czarno białe zdjęcie jakichś szalonych konstrukcji, które wkleiłem w środę.
Zdjęcia z Tokio już wkrótce:)