Wspaniała kolekcja zdjęć Przemka znajduje się w fotogalerii.

Bylem na wieży garnizonowej, fotografowałem ulice miasta, powiedział Przemek, Z takiej wysokości nie dostrzegałem szczegółów. Strzelając zdjęcia liczyłem , ze uchwycę jakieś interesujące zdarzenia. Sylwetki postaci przesuwały się leniwie na tle chodników. Wielkie miasto wypełnione ludźmi, z tej perspektywy, wygląda jak mrowisko. Każdy pędzi w jakąś stronę nie zwracając uwagi na pozostałych. Jedynie sunące szybko auta wywołują w nich przestoje. Zatrzymują się na chwilkę i przesuwają wkrótce dalej. Można się domyślać w która stronę ktoś idzie i zaczekać tam na niego z zaostrzonym obiektywem aparatu. Na takie chwile czekam.

Gdy się ktoś zbliża w interesujące mnie miejsca, wtedy robię zdjęcie. Ich treść jest zaplanowana, mało w nich jest przypadku. Osoby wsuwają się w obserwowana przez ze mnie przestrzeń, nadając im życia.

Przemek chętnie rozmawia o fotografii. Stała się ona jego pasja. W wolnych chwilach opowiada o  zdjęciach, zdradzając tajemnice swojego warsztatu. Przeglądając jego zdjęcia zetknąłem się z odmiennym spojrzeniem. Interesując się jedynie estetyka planów fotograficznych, zdumiony postrzegłem, ze można inaczej. Można zawrzeć w zdjęciu wyraźną idee, jakąś myśl, wprawiająca w zdumienie. Fotografia staje się wtedy pełniejsza, staje się dojrzalszą obserwacja toczącego się na zewnatrz nas życia. Jego obiektyw drapie nas po plecach. Skierowany jest w nasza stronę, trafiając w intymna sferę.

Oglądając jego zdjęcia czujemy podziw a jednocześnie skrepowanie, ciesząc, ze ktoś inny wpadł mu w obiekt, stając się pogaduszką artysty.

Pomimo wielokrotnego przekroczenia bezpiecznej dla nas odległości zgadzamy się na to, podziwiając w jego zdjęciach celne oko i wprawna rękę.

To wydaje mi się cenne w jego zdjęciach. Możemy siebie w nich postrzec, w rożnych miejscach i rożnych okresach naszego życia.

Przemek trafił mnie w swoich zdjęciach życzliwością. Zdjęcia znajdują się w fotogalerii, kilkaset sztuk bezładnie rozsypanych.

Po uruchomieniu pokazu slajdów, pojawi się nam małe okienko, ukazujące jedynie fragment powierzchni zdjęcia. Wciskając mały kwadracik, na dole zdjęcia, okazujący się na początku pokazu, uzyskamy pełny podgląd w powoli przesuwające się zdjęcie na monitorze.

http://cialka.net/fotogaleria

Z ciałkami jest bardzo skomplikowanie. Co znalazłem ze znajomymi:

Szukając jakieś logiki w nich stwierdziliśmy, ze ich ilość jest zależna od wielowymiarowego wszechświata, ilości dymensji a raczej w którym miejscu przestrzeni znajduje się JAŹŃ. Przestrzen nie jest jednolita.
Nas tych co jesteśmy odkryłem jako Jaźń, jakiś świecący placek, samoświadomość, rdzeń każdego z nas. Jej kondycja na okres trwania cykli jest przedziwna, trochę bezradna, nie potrafi sobie uświadomić swojego planu, wiecznie trwająca. Żarząca się samoświadomość, bez ograniczeń czasu i przestrzeni.
Ta cząstka utkwiła w znanym nam świecie, przestrzeni zawierającej w sobie wielowymiarowy świat. Przykład, zamoczona w wodzie gąbka.
Jaźń wytwarza w siebie, swoim pobliżu przedstawiciela z każdego z tych środowisk, wymiarowych planów.
Mówiąc ciałek jest tyle i tyle, myślimy ze jaźń egzystuje w tylu i tylu planach jednocześnie.
Jaźń reaguje na energie każdego z planów inaczej. Ożywiają one w niej potencje, wytwarzając w niej umysł. Bez energii zawartej w ciałach nie dysponowała by rozumem, wola, myślą uczuciem i logicznym myśleniem. Obecność w nas ciał jest przyczyna naszego wnętrza, całej naszej zawartości umysłowej. Tu się kończy historia ciałek zawartych w naszej 2 metrowej przestrzeni, przy dalszych poszukiwaniach musimy zmienić kierunek wektora na zewnątrz nas.
Fizyczne, eteryczne, astralne, mentalne, przyczynowe. Punktem przekrętu jest CIAŁO- DUCHOWE- duch –świadek- obserwator- samo jaźń -nasza jaźń, obecność żywego w nas Boga.
Szukając wyższych naszych części dotrzemy do Źródła-Boga, świadomości kosmicznej, której natura jest również wieloczłonowa. Nie Bóg jest nasza częścią ale my jego, tak jak kierownica jest częścią pojazdu a nie odwrotnie.
6 ciałek na dole a reszta na gorze.
Astralna przestrzeń jest wąskim wycinkiem wszechświata. Budujemy w nim ciało astralne w miejscu gdzie się znajdujemy jaźnią samoczynnie. Możemy mieć wiele ciał astralnych, Brus wspominał mi raz o 7 sztukach, wytworzył je w czasie warsztatów. Sam robiłem ich parę, potrzebując partnerów przy skomplikowanej wielopostaciowej fabule snu.( Zagubione aspekty)
To jednoczesne trwanie w wielowarstwowym świecie, przypisane grupom istot , umożliwia jaźni wgląd w poszczególne plany. Może być istota rozumującą , myślącą i czującą wszystko w jednej chwili jednocześnie, albo zająć się tylko jedna z tych czynnością, oddzielając od pozostałych.. Odczuwalna przez nas jednolitość umysłu jest jej aktywnością w każdym z planów świata.

Jaźń może się rozdzielać. Tak jak została sama oddzielona od większej części, tak potrafi się rozciągnąć ja guma do żucia na wiele jeszcze mniejszych części, łącząc się cieniutkim sznureczkiem.
Właściciel jaźni- świadek, odnajdzie się w tej części , co zawiera największą koncentracje jaźni.
Można mówić o procentowym przypisaniu jaźni ciałkom. Im gęściejsza substancja ciałka tym mniej potrafi zakotwiczyć w niej swojej świadomej substancji, siebie w niej odczuć. Podświadomość nazywamy ta cząsteczki jaźni co oddzieliły się na mniejsze cząsteczki i trwają w jakiś sposób niezależnie od tej co potrafi siebie określić jako ja.
Nas tych co siebie postrzegają umieszczono w ciele mentalnym( Powell).Cząsteczka jaźni zajmująca się ciałem przyczynowym, określano często wyższa jaźnią, boskim obserwatorem, aniołem stróżem.
Inni, bardziej wybredni znaleźli ja poza swoim ciałem w dysku, tej części której podlegamy bezpośrednio.Wszelkie dyskusje w starej nomenklaturze, bez znajomości najnowszych osiągnięć, doskonale ćwiczą język, ale nie przesuną poszukiwaczy bliżej mety
Jakby nie szukał wszyscy są w kupie i nie ma jednego bez reszty.
Można to samemu sprawdzić, szukając własnych, doskwierających nam zagubionych aspektów,, które ugrzęzły gdzieś po astralu. Można przeprowadzić mnóstwo eksperymentów, by chwycić czegoś pewnego.
To tak z grubsza.

Podglądałem mówce na ulicy. Stal na koszu od śmieci i filozofował na placu na ile sil mu starczyło w gardle. Moje zdziwienie było tak wielkie, ze wpadłem w silna zadumę. Przysnąłem chwilkę na stojąco . Rozluźniło mnie to wewnętrznie i po chwili wyszedłem z ciała. Wszyscy przechodni zniknęli mi z przed oczu a treść opowiadaną przez filozofa postrzegłem już astralnymi oczyma w szalonym tępię rozwijającej się akcji.
Niezwykłość jest ważnym elementem świadomego wyjścia, gdy aż furkocze a oczy same wyskakują z orbit ze zdziwienia.

Zdjęcia trochę podstarzone.

http://www.wrzuta.pl/audio/34JfcDSuPw/in_perfect_harmony

Uf, retuszowałem je na paskudnym monitorze i wszystkie są przejaskrawione.
ZAPRASZAM.


Wiekszosc zdjec wykonal Tadeusz.

Przez ponad rok, starałem się zainteresować czytelników nieświadomą komunikacja, jaka zachodzi miedzy nami w rzeczywistości fizycznej.
Dzieje się to przy pomocy naszych niefizycznych ciał, których istnienie jest tak trudne do udowodnienia. Spisując rożne zdarzenia, liczyłem , ze cześć z was zainteresuje się nimi i zacznie je postrzegać, wyciągając ciekawe wnioski, którymi się podzieli.
Temat jest niezwykle trudny i wymaga szczególnego przygotowania, bez którego zakulisowe zjawiska duchowe staja się jedynie dla nas umysłowymi procesami.
W najbliższym czasie, ograniczę znacznie pisanie, rozpoczynając kolejny etap niefizycznych eksploracji, testując na własnej skórze fokusy. Moje szkice na blogu, posłużą w przyszłości do całościowej pracy, dotyczącą zjawisk duchowych. Nie dbałem w nich o pisownie, stukając w zagraniczna klawiaturę, nie dbałem o jednolitość tekstów, świdrując trudne tematy bez szczegółowych wyjaśnień. Pomimo tego tysiące ludzi czyta notatki.
Jeżeli te nieusystematyzowane szkice na blogu komuś z WAS się przydadzą do czegokolwiek, uciesze się bardzo.

Po powrocie z nart, udawało mi się wytwarzać wspaniale obrazy w wyobraźni. Niczym nie roznily sie od tych rzeczywistych. Mialem nawet możliwość zmiany perspektywy ich postrzegania, szybując gdzieś w gorze lub wisząc jak na wyciągu narciarskim.
Oglądane w naturze fragmenty pejzaży, łączyłem w nowe krajobrazy. Były to moje ulubione plany malarskie o których chętnie śnię i wyobrażam sobie w wolnych chwilach.

Okoliczności w jakich powstają wspaniałe obrazy, gdzieś głęboko pod czupryna, interesują nas wszystkich. Ci co walczą z oporem o nowe pomysły, mogą skorzystać z daru jaki otrzymali wchodząc w wieloplanowa rzeczywistość.
Coraz lepiej rozumiem procesy powstawania pojawiających się nam przed oczyma astralnych obrazów, znajdując ich tajemnice na zewnatrz mnie w astralnej przestrzenią a nie w moim ograniczonym pamięcią umyśle. Wkrótce zajmę się intensywnie sztuka, rozwijając swój nieukształtowany styl malarski, co pochłonie całkowicie mój wolny czas. Zdolność świadomego śnienia znacznie mi to przyspieszy, umożliwiając penetracje oddalonych miejsc i wniknięcia w ich bajkową przeszłość.
Może się jeszcze coś wydarzy, co przyspieszy mój rozwój. Może kogoś spotkam, w świadomym śnie, gdzieś w oddalonych obszarach, ucząc się planowania nowej przestrzeni w galerii niefizycznych światów,- kolejne korzyści z rozwijania sztuki świadomego śnienia.
Zapraszam